طعام اشتغال دارند زن نمىتواند از شوهر مطالبه نفقه نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : دليل آن اينست كه غرض حاصل شده و در تمام اعصار و ادوار مردم بر اين نحو از رويه اطباق و اتفاق دارند اما غرض حاصل است به جهت آنكه مقصود از وجوب نفقه اعطاء طعام و لباس است تا زن از آن رفع حاجت كند و فرض اينست كه زن پس از تناول از طعام مزبور رفع جوع از وى شده و غرضش حاصل مىشود . و اما اطباق و اتفاق مردم بر اين نحو از رويه پس از رجوع به معاشرت‌هاى رائج و معمول بينشان صدق اين گفتار معلوم و روشن مىگردد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : محتمل است بگوئيم بر زن جايز باشد كه نفقه را مطالبه كند زيرا مرد عين نفقه واجب را بوى نداده بلكه تبرّعا و تطوّعا او را بر سر طعامى دعوت نموده است پس اين طعام حق زن نبوده بلكه امر ديگريست از اينرو وى مىتواند حق خودش را از وى مطالبه كند . قوله : و لو دخل بها : ضمير در [ دخل ] بزوج و در [ بها ] به زوجه راجع بوده و كلمه [ دخل ] به معناى ورود مىباشد . قوله : و استمرّت تأكل معه على العادة : ضمير در [ استمرّت ] و [ تأكل ] به زوجه و در [ معه ] به زوج راجعست . قوله : فليس لها مطالبته بمدة مؤاكلته : ضمير در [ لها ] به زوجه و در [ مطالبته ] بزوج راجع است و كلمه [ باء ] بر سر [ مدة ] به معناى [ فى ] مىباشد .